Günümüz dünyasında yüksek sesle dillendirilen, ancak içi boşaltıldıkça parlayan bir kavram var: Özgürlük. Modern insan için özgürlük; bireyselleşmenin zirvesine çıkmak, arzu ve tutkuları hiçbir sınır tanımadan, pervasızca yaşamak haline geldi. "Bedenim benim, hayat benim; dilediğim gibi giyinir, dilediğimce yaşarım" sloganları, aslında derin bir anlam kaybının dışa vurumu olarak karşımıza çıkıyor.
Ancak durup düşünmek gerek: Haya, edep, ahlak ve dinin devre dışı bırakıldığı bir özgürlük tanımı, insana huzur mu getirir yoksa kaos mu? Sorumluluk bilincinden kopuk bir serbestiyet anlayışı, toplumun temel taşlarını yerinden oynatıyor.
Çözülen Bağlar ve Toplumsal Kaos
Bu kontrolsüz özgürlük söyleminin bir neticesi olarak;
Geleneklere ve kutsala sırt dönerek elde edilen bu sözde bağımsızlık, aslında insanı daha büyük bir kıskaca hapsediyor. Kendi heva ve hevesinin peşinde koşan birey, gerçek hürriyeti bulduğunu sanırken; aslında modernitenin ve geçici arzuların kölesi haline geliyor. Adı "özgürlük" konulmuş bu durum, özünde modern bir kölelikten başka bir şey değildir.
Emanet Bilinci Olmadan Hürriyet Olmaz
Gerçek şu ki; zamanı, mekânı ve en önemlisi de bizzat kendi bedenini ilahi bir emanet olarak görmeyen bir zihniyet, bu kısır döngüden kurtulamaz. İnsan, yaratıcısına karşı olan sorumluluğunu unuttuğunda, dünyanın ve eşyanın nesnesi haline gelir.
Gerçek özgürlük; sınırları yok saymak değil, insanı insan yapan ahlaki ve manevi değerlerin korumasında, nefsin prangalarından kurtularak emanet bilinciyle yaşamaktır. Aksi takdirde, özgürlük adı altında sunulan bu "terane", bizi kendimize ve değerlerimize her geçen gün daha da yabancılaştırmaya devam edecektir.
