Yusuf’u Hz. Yusuf yapan uğradığı ihanetler, çektiği eziyetler, maruz kaldığı zulümlerdi… En yakınları, aynı sofraya oturdukları, kanım canım dedikleri, kardeşleri tarafından kör kuyuya itildi, kimse onu arayıp bulmasın diye “Yusuf’u kurtlar yedi” denildi; vicdanı körelmiş, insafı bitmiş, para uğruna insan hayatı ile oynamaktan çekinmeyen insan müsveddesi bir kervan onu ailesine teslim edeceğine köle diye pazarladı; köle diye hizmet ettiği vezirin evinde evin hanımı tarafından ve şehir ekabirlerinin eşleri tarafından tacize uğradı; Yusuf vezir ve ekabirlerin namusunu kirletmemek ve Allah’a karşı gelmemek için gayret ederken kadınların iftirasına uğradı ve zindana atıldı; rüyasını yorumladığı ve zindandan kurtulan kişi tarafından hakkı dillendirilmedi, zindanda suçsuz yere uzun yıllar yattı… İnsanlık tarafından her defasında itilip kakılan, hürriyeti dahi pazarlanan, onuru ayaklar altına alınan, nice ihanetlere maruz bırakılan, yalnızlığa mahkum edilen Hz. Yusuf şayet bunları yaşamamış olsaydı belki de bugün andığımız ve örnek aldığımız biri olamazdı…

Ey acı içinde kıvrılan kardeşim! Şimdi kendi durumunu Hz. Yusuf’un durumu ile bir kıyasla… Sen onun kadar acı, yokluk, zulüm gördün mü? Unutma kardeşim acı denilen şey insanı hem acıtır hem kocatır… Hayatta gördüğümüz zorlukların her biri bizi olgunlaştırmak için birer araçtır… Onun için acıya isyan etmemeli, sabretmeli, şükretmeli… Unutma, yüklendiğin dava ne kadar büyük olursa çekeceğin acı ve zorlukta o kadar büyük olur… Sen davanın şuurunda isen tüm çektiklerin sana olgunluk olur… Değilse azap olur, pişmanlık olur, perişanlık olur… Çektiğin sıkıntıların hangi yolda seni bulduğuna bak… Hak yolunda mı heva uğruna mı? Sen karar ver… Hak yolunda gelen her bir zorluk ve acı çekilmeye değer… Önünde sonsuz bir cennet ve ilahi rıza var bu sana yeter… Pes etme sakın Hz. Yusuf sana örnek olarak yeter…