“Ey İman edenler! Allah(C.C)’a saygıda (takvada) kusur etmezseniz, O size bir temyiz kabiliyeti verir, kötülüklerinizi örter ve sizi bağışlar. Allah büyük lütuf sahibidir.” (Enfâl 29)

Ayet mealinde geçen takva kelimesi, Allah’ı saymak, O’nun rızâsına ve emirlerine aykırı davranmayan, kendini aykırı davranışlardan sakınan, günah deryasında yüzmeyen, Resulünü sevip, onun yolunda giden demektir.

Bakara Suresinin ikinci ayeti kerimesinin mealinde açıkça ifade edildiğine göre Kur’ân-ı Kerim, takva ahlakına bağlı olarak yaşamak isteyenlere yol göstermek için nazil olmuştur.

Yukarıda mealini verdiğimiz ayeti celilede de takvanın üç meyvesinin olduğu görülmektedir.

İnsanda iyi, güzel ve doğruyu, kötü, çirkin ve yanlıştan ayırmasını sağlayan bir temyiz yeteneği, sezgi gücü ve vicdan ölçütü hâsıl etmesi (furkan), Allah Teâlâ’nın takva sahibi kullarının günahlarını örtmesi ve onları bağışlaması.

İnsanın yaşama tarzının; aldığı gıdaların miktar, cins ve kalitesinin, psikolojik terimlerin (alıştırmalar) ve ibadetlerle yapılan eğitimin bilgi kaynaklarını etkilediği, ilham, keşif ve sezgi kapılarını açtığı konusunda tecrübeye dayalı bir genel kabul vardır.

İbadet ve bilginin imanı artırması da, amelle zihin ve kalp arasında bir etkileşimin bulunduğunu göstermektedir.

Kur’ân-ı Kerim’in başka âyeti celilelerinde de takvanın, insana problemlerden çıkış yolu nu gösterdiği, bireyin hayat denilen şu dünya yaşantısında ebedi aleme yürürken önünü aydınlattığı, ona bir ışık sunduğu ve onun hayatında bir nur oluşturduğu açık ve net bir şekilde anlatılmıştır(et-Talâk 65/2; el-Hadid 57/28). İnsanın akıl ve vicdanının işlevini amaca uygun bir şekilde yerine getirmesini engelleyen maddî ve özellikle mânevî faktörlere karşı takva ilâcının tavsiye edilmiş bulunması müminler için eşi bulunmaz bir fırsat ve imkân teşkil etmektedir. (Kur’ân Tefsiri Cilt 2 sayfa 683’e bakılması tavsiye edilir.)