Hz. Peygamberin çok daraldığı, canının çok sıkıldığı bir dönemde Duha Suresi inmişti…
Bu sure öyle bir sure ki ne zaman okusam içim ferahlar, kalbim rahatlar, umudum artar…
Surenin ayetleri Hz. Peygamberin şahsında yüreği daralan, canı sıkılan herkese şunları söyler: “(Karaları bağlama, kimsem kalmadı deme, rabbin var yetmez mi? Olan biten zorluklar, acılar, sıkıntılar karşısında acaba rabbim beni bıraktı mı? diye düşünme sakın!) Rabbin ne seni bırakmış ne de sana gücenmiştir…
(Ümidini kaybetme sakın!) Gelecek günler geçmişten çok daha iyi olacaktır…
(Kaybettiklerine bakıp elden çıkanlara hayıflanma.) Göreceksin rabbin sana öyle verecek ki sen memnun kaldıkça kalacaksın…”
Duha suresinin ayetleri yaralı kalplere, daralmış yüreklere adeta ilahi sekinet gibi iner…
Ben her ne zaman daralsam bu sureyi tekrar tekrar okur, rahatlamaya çalışırım…
Onun için bu sureye “stres alan sure” diyorum…
