Liyakat, makamın sağladığı güçle değil; ortaya koyulan icraatlarla ve tarafsız insanların diliyle ölçülür.

Koltukların sağladığı yapay itibara sığınmak kolaydır; zor olan, yapılan işlerin herkes tarafından kabul görecek sağlamlıkta olmasıdır.

Tarafsız insanlar tarafından eleştiriliyorsanız, bu bir tehdit değil; gelişimin en kıymetli fırsatıdır.

Ancak yalnızca yakın çevresinin alkışlarıyla ayakta duran bir yönetici, gerçeği değil, egosunu besler.

Unutulmamalıdır ki; Yakınların “pohpohlaması” başarı değil, çoğu zaman çöküşün habercisidir. Gerçek başarı, dost görünenlerin değil; objektif bakanların süzgecinden geçebilmektir.

Başarılı yöneticiler eleştiriyi merkezine alır.

Çünkü bilirler ki her sert söz, bir eksikliği işaret eder; her yapıcı itiraz, bir adım daha ileri gitmenin kapısını aralar. Başarısız ve liyakatsiz yöneticiler ise eleştiriden kaçar.

Eleştiri yapanlardan rahatsız olur, hatta nefret ederler. Çünkü eleştiri; makyajlanmış başarısızlığı, örtülmüş yetersizliği ve saklanan hakikati açığa çıkarır. Asıl yöneticiyi zirveye taşıyan şey; alkış değil, tarafsız ve cesur eleştiridir.

Eleştiriden korkan yönetemez.

Eleştiriyi susturan gelişemez.

Eleştiriyi dinleyen ise güçlenir.