Ahlak, sadece bireyin vicdanına hapsedilecek kadar dar bir kavram değildir; o, aynı zamanda toplumsal yapının çimentosu, bir milletin ayakta kalma iradesidir. Ancak günümüzde ahlakın hem bireysel hem de içtimai yönü, daha önce hiç olmadığı kadar sinsi ve planlı bir saldırı altındadır.

Reyting Uğruna Feda Edilen Değerler

Televizyon ekranlarını açtığınızda karşılaştığınız manzara artık bir "toplumsal trajedi" halini almış durumda. Evli bir kadının, başka bir evli adama kaçtığı ve günlerce süren bir "hikâye" haline getirildiği programlar, ahlakın hangi sayfasında yazıyor olabilir? Daha da acısı, eşi tarafından "Evine dönsün, kabulümdür" nidalarıyla karşılanması, ahlaksızlığın kanıksatılma çabasından başka bir şey değildir.

Bu tür içerikler sadece birer "magazin" ya da "yaşam" haberi değil; aksine kültürümüzün, aile yapımızın ve onurumuzun reyting uğruna ayaklar altına alınmasıdır. Zina ve sadakatsizlik, algısal yöntemlerle normalleştirilirken, yeni nesillere "her şey mubah" mesajı verilmektedir.

Küresel Sömürge ve Ahlakın Tasfiyesi

Ahlaksızlığın kaynağı, insanın kendi heva ve hevesine göre ürettiği seküler "anayasa"lar ve bu yasaların koruyuculuğunu yapan sistemlerdir. Oysa din tabanlı ahlak öğretilerinde ahlak; ahlaksızlığa karşı bir başkaldırının, onurlu bir duruşun adıdır.

Bugün egemen güçler; faizden kumara, adaletsizlikten fuhşiyata kadar her türlü yozlaşmayı bizzat pompalamaktadır. Çünkü onlar için:

• Ahlaksızlık demek; daha fazla para ve kontrol demektir.

• Ahlaksızlık demek; köleleşmiş, sömürüye açık ve değerlerinden kopmuş yığınlar demektir.

Stockholm Sendromu ve Kurumsal Sessizlik

Toplumun ahlaki yapısı; kimi zaman STK’lar, kimi zaman medya organları, hatta bazen "özel gün" ambalajlarıyla (Sevgililer Günü vb.) sistematik olarak bozulmaktadır. Kendi celladına aşık olan bir toplum yaratılmak isteniyor: Tam bir Stockholm Sendromu.

Mevcut sistemler, yasalarla ahlakın çatışmasını önlemek adına sessiz kalmakta, hatta bu yozlaşmanın bekçiliğini yapmaktadır. Eğer firavunlaşmış sistemler ahlaksızlığa sponsorluk yapmayı bırakırsa, ne doğa dengesinin bozulması ne de savaşların sürmesi bu kadar kolay olmayacaktır.

Sonuç Olarak

İnsanlığın acil ihtiyacı, kağıt üzerindeki seküler metinler değil, vicdanlarda filizlenen bir **"Ahlak Kuralları Sözleşmesi"**dir. Aile içerisinde çocuklarla birlikte izlenen o programlar, sadece birer "şov" değil, geleceğimize atılan birer dinamittir. İnsan olma onurunu korumak, bu yozlaşmaya karşı dik durmaktan geçer.