Hayat sahnesinde sergilediğimiz en çelişkili oyun nedir biliyor musunuz? Gücümüzün yettiğine cellat, yetmediğine ise dilenci kesilmemiz. İnsan psikolojisi, tarih boyunca bu keskin virajlarda savrulup durdu. Yanı başımızdaki başarıyı alkışlamak yerine, o başarının sahibini nasıl alaşağı ederiz diye planlar kurarken, gün gelip aynı kapıda "bir lütuf" bekleyeceğimizi hiç hesaba katmıyoruz.

Kıskançlık ve Güç Tutkusu

Biz insanlar, içimizdeki o dizginlenemez kıskançlık duygusuyla, parlayan her ışığı söndürme eğilimindeyiz. Birini kendimize rakip gördüğümüzde veya başarısı gözümüzü aldığında, onu sembolik ya da gerçek bir "ölüm kuyusuna" itmekten çekinmiyoruz. Bu bazen bir iftirayla, bazen görmezden gelerek, bazen de "adam yerine koymayarak" yapılıyor.

Ancak unutulan bir gerçek var: Zamanın ruhu, rollerin değişmesine bayılır.

Yusuf’un Kardeşleri ve Modern Kuyular

Kıssaların en güzeli olarak bilinen Hz. Yusuf’un hikayesi, aslında bugün bizim modern şehirlerde, plazalarda veya aile içinde yaşadığımız dramın ta kendisidir. Kendi kanından olanı kuyuya atan eller, yıllar sonra o kuyudan çıkan azizden yardım istemek için uzanmıştır.

"Yusuf'un kardeşleri onu ölüme terk etmişti; ama gün geldi, ondan ihsan bekler oldular."

Bugün bizler belki fiziksel kuyular kazmıyoruz ama itibar suikastlarıyla, sosyal dışlamalarla veya kibrimizle insanları derin çukurlara hapsediyoruz. Değer vermediğimiz, küçümsediğimiz o insanların bir gün hayatımızdaki en kritik düğümü çözecek kişi olabileceği ihtimalini rafa kaldırıyoruz.

Kendimize Bakma Vakti

Şimdi durup düşünme zamanı: Bugün kaç kişiyi kuyuya attık? Kaç kişiyi "insan" yerine koymayarak yok saydık? Yarın kapısını çalmak zorunda kalacağımız kişilerin ahını mı alıyoruz?

Unutmayın; kuyu sadece bir semboldür. Önemli olan, o kuyunun başında dururken sergilediğimiz tavırdır. Gücünüz varken adil, muhtaçken onurlu kalabilmek asıl meseledir. Yarın ihsan bekleyeceğiniz yüzlere bugün toprak atmayın.