Nice kötü insan gördüm… Hepsinin temelinde “bencillik, nankörlük, vefasızlık, hayasızlık ve hainlik” yatıyordu… İnsan bu “beş kötü haslete” sahip olmadıkça başkasına hiçbir şekilde kötülük edemez… Kötülük insanın özünde yoktur… İyilik güneş, kötülük karanlık gibidir… Güneş çekildiğinde nasıl ki her yanı karanlık basıyorsa aynı şekilde iyilik çekildiğinde de insanı kötülük kaplar… Onun için içinizdeki iyilik güneşini hep diri tutun değilse kişiliğiniz sadece kötülük üretir… İnsan fedakarlığı kaybettiğinde bencil, şükredici vasfını yıktığında nankör, kıymet bilen biri olmayı bıraktığında vefasız, utanma duygusunu kaybettiğinde hayasız ve dürüstlükten uzaklaştığında hain olur…

Unutmayın, insan ne yüklenirse onu dışarıya aksettirir… İçinde güzellik barındıran güzellik, kötülük barındıran ise kötülük yaşar… İnsan denen beşer öyle zaman olur ki şeytana beş çeker, kötülükte İblisi geçer… Halbuki insana yakışan şey “erdemdir, fazilettir, haysiyettir, şereftir, izzettir” … Her kötülüğe rağmen sakın insan olma vasfınızı kaybetmeyin… Çünkü sizin değeriniz insan kaldığınız müddetçedir… Kötülerin ve kötülüklerin sizi sizden almasına, sizi size yabancılaştırmasına asla izin vermeyin… İçinizde “bencillik, nankörlük, vefasızlık, hayasızlık ve hainlik” yer etmişse onlarla mücadele etmeyi, onları iyiliğe tebdil etmeyi ihmal etmeyin…

Unutmayın, şahsiyeti istila etmiş kötü hasletlerle mücadele de bir cihattır…